ياداشتهای پراکنده ( ۲ )

سلام به همه دوستان مهربان 49.gif

اینم یاداشتهای پراکنده شماره ۲

لطفا بخوانید و نظر بدین که کدوم یاداشت به نظر شما بهتره ..

قبلا تشکر بابت نظرهای زیبایی که می گذارید ...

شیدای آن شاعرم

که چون شانه به نظم کشد گیسوی تو را

هر کجا باشم به رویایت رنگ کهربایی می زنم

ای که مهرت کیمیاست در کهربای دلم

                                                قلب بگشای

........................................

در خرابه تنم

چون گنج نهادی شوق نوشتن را

پس ای یار قلم فدایت باد

که هر چه نگاشتم از صله این گنج بود

......................................

آنروزها می توانستم تا ده بشمارم

اکنون نمی دانم تا کجا

آنروزها تا سر کوچه را بلد بودم !

اکنون نمی دانم تا کجا

آنروزها تا سر حد جان دوستت داشتم

اکنون نمی دانم تا کجا

......................................

غروب کنار دیوار باغ

عاشقی به فرو رفتن کبوتری در افق می گفت :

اشرف مخلوقات تویی

که صدای بالهایت ترانه رهایی و عافیت است .

....................................

تهران را نیمه شب از دور دیده ای ؟

همه اندوه من است .

مرا نیمه شب از دور دیده ای ؟

همه اندوه توام .

.................................

می روم و پشت خواهم کرد به تمامی تپشهای این دقایق

دل خواهم کند

گریه خواهم کرد

بی تو خواهم زیست

آرام تر که شدم ؛ بی تو خواهم مرد .

.................................

دنیا را پیموده ام ؛ تنها فانوسی هدیه آورده ام

تا شهرهای خاموش قلبگاهت را فروغ بخشم

روزها را سیاه کردم

هفته ها را به سر کردم

تا سالها را به آرزوهایم فروخته ام

و ارزوهایم را به سالهایم دوخته ام

پس مرا فراموش مکن .

            آسمان را هوسه بوسه زدن بر خاک است

                                                    باران بهانست ....

/ 0 نظر / 15 بازدید